Roz tu wysoko unas w lesie mieszkało jedno młode dziywce.Prziseł kiesik cas ze miała sie wydowaj ale sie łobobawiali dawj na zopowiedzi bo nie chodzowali cynsto do kościoła.W zimie jak sie wielgi śniegi zwaliły to niebyło jako iś a bez wiosne lato zaś i pasiyni krow robota w polu była to w niedziele kcieli kapke łodpoconć.Ło religi tes ta nie za wiele wiedziała tela co ik ta łojcowie naucyli pociyża i roznyk modlitw.Bogobojno była i w boga wierzyła i ślub kciała miej kościelny.W ziyni sie wreście i pośli.Prziśli na plebanije ku ksiyndzu i godajom jako sprawa.Pleban popatrzoł na nik i godo tak.No wiycie moi mili jo wos ani w kościele nie widujym a pasowało by cosik kasik chłodzic i ło religiji wiedziej.Dziywce sie łozcyrwiyniało i zacyno sie tumacyj ze śniegi ze daleko.Ksiondz sie ta nic nie łodzywoł ino sie tak przypatrowoł.dziywka skojcyła a ksiądz sie pyto.A wiycie wy kiedy umar Ponjezusek?Dziywce sie jesce bardzi łozcyrwiyniało i łzy sie mu po licak pokulały,i bez ty łzy godo do ksiyndza.Kaby nic my nie wiedzieli,do nas ta do tego lasa to nik nie idzie,kto nom mioł powiedziej.Ale namojdusu kochany jegomościcku kie by my wiedzieli to by my całom familijom na pogrzyb prziśli.Ksionc sie serdecnie uśmioł na zapowiedzi dali pożynili sie i długi roki przykładnie zyli.

Harnaś